Reviravoltas

Acaba de celebrarse o 12 Congreso Nacional do PSdeG en Compostela. De Ferrol foron, finalmente, as dúas listas que superaron a barreira do 20% dos votos na súa última asemblea local. Evidentemente, isto implica un déficit democrático ao non reflectir exactamente o que votan os militantes.

Sestayo, co 61%, chegou a Santiago coa idea de apoiar á ex-ministra Elena Espinosa, despois de moitas voltas e reviravoltas; e a lista afín a Vicente Irisarri, co 23%, decidiron dende un primeiro momento apostar pola continuidade de Pachi Vázquez. Cales foron os resultados prácticos para o socialismo ferrolán? Rupturas na súa executiva local, que lle permite a Rafael Beceiro entrar como vogal na executiva galega, fronte o veto recibido por Beatriz Sestayo que so no último intre logra manterse -a duras penas- no Comité Federal do PSOE. A lista de Irisarri tampouco logra o apoio esperado de Pachi Vázquez para a executiva galega.

O socialismo ferrolán segue instalado na crise. Ao retroceso electoral de maio de 2011, súmase a falta de influenza real na estrutura do partido socialista en Galicia. Ademais, os cidadáns non entenden o que pasa cunha executiva e grupo municipal que non están á altura da defensa efectiva da xestión da anterior Corporación, á espera do desenlace do “caso Albanese”. Faltan un proxecto socialista para Ferrol e comarca, liderazgo real, cohesión interna e credibilidade social.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

Socialistas?

Rey Varela será alcalde grazas á desafección dos electores de esquerdas ás listas progresistas. Entrementres, a determinados membros da executiva socialista ferrolá faltoulles tempo para aparecer nos xornais, transmitindo que son as ambicións dalgúns para “apañar cacho” o único que queda da derrota. Evidentemente, somentes filtran aquilo que lles interesa; e non que este pasado xoves Rosa Méndez presentou a súa dimisión como membro de dita executiva.

Quizais, sexa porque Rosa lles está chamando novamente á orde: que non todo vale en política, que o persoal non está por diante do colectivo. Quizais sexa tamén porque ela encabezou o “votemos non” á lista imposta na última asemblea de afiliados. E quizais, porque sabíamos que, se ben a xestión da crise ía condicionar os resultados electorais, só dende unha campaña municipalista e presentando unha candidatura crible ante os cidadáns, Ferrol podía seguir sendo socialista. Como contrapunto, aí están os resultados de Ares, As Pontes ou Vigo.

É posible tamén que as voces irresponsables que velozmente filtran o que lles interesa, instrumentalizando á prensa en beneficio propio, non desexen que os afiliados socialistas que están na súa casa tomen nota. Non vaia ser que decidan tamén chamar á orde á maioría desa executiva, e asistan masivamente ás asembleas a expresar a súa indignación.

Que hai de socialista no ruído? Onde está o proxecto de cidade ou a vía democrática ao socialismo?

Ver artigo no Diario de Ferrol.

Consenso

Os partidos, especialmente se gobernan, son estruturas moi complexas. Iso fai que nas cousas esenciais, como na formación das candidaturas, non valga simplemente cunha maioría mecánica; sobre todo se esta non é produto dun proxecto político cohesionado ou dunha visión compartida de cidade.

As candidaturas non son uns caiucos con indocumentados á procura do seu El Dorado particular. E a política non é un singular xogo da oca, no que un pode ir alegremente de cadeira en cadeira. Pola contra, o compromiso cos electores e coa cidade son os eixos de todo programa político que pretenda ser hexemónico, e ademais transformador.

De aí que a palabra necesaria sexa a de consenso. Produto do acordo co candidato á alcaldía e desa necesidade de aglutinar ao conxunto do partido. Isto non só porque o digan os Estatutos, senón porque é de sentido común. Esa é a tradición democrática, esa é a tradición socialista; así como unha necesidade imperiosa para unha cidade como Ferrol.

A Agrupación Socialista de Ferrol ten a posibilidade real de ser o eixo dun novo Goberno de Progreso nas eleccións do 22 de maio. De revalidar a súa boa xestión deste catro anos.

Ninguén, por moito que pareza emular a Sarah Pallin – e que debera analizar as causas dese fortísimo deterioro da súa imaxe pública – ten dereito a converter a este partido nun lugar inhabitable para os seus militantes, nin moito menos, insufrible para os seus votantes. O camiño da esquerda é claro: consenso.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

Esquerdas Ferrolás

Neste exercicio Ferrol terá Orzamentos grazas ao acordo do Partido Socialista coa Esquerda Unida de Iolanda Díaz. Resaltar como sinais de identidade dos mesmos os destinados á participación directa dos cidadáns que pasan a tres millóns de euros, así como a suba na zona rural, obras e máis dun vinte e catro por cento no gasto destinado aos servizos sociais e muller, que fixeron posible a aprobación dos mesmos.

Quizais, un bota en falta unha vida municipal cunha maior capacidade de interlocución entre as forzas políticas do Concello, especialmente entre os tres da esquerda (PSdeG, EU e BNG)…

Ler artigo completo.

Deslealdade

Os socialistas ferroláns achéganse aos xornais con temor, conscientes de que a ambición descontrolada de algunha persoa está a converter a vida interna e municipal nun auténtico folletín, que por entregas interesadas vanse entregando á opinión pública, poñendo en risco a Alcaldía e a posibilidade dun goberno de esquerdas alá en maio de 2011.

Os militantes socialistas están fartos de que os verdadeiros adversarios ao alcalde socialista proveña de xentes desleais que non foron quen de atreverse a confrontar a súa candidatura nunhas primarias; fartos de xentes que atrévense a presentarse como a esquerda do partido, máis non teñen pudor en apoiar a reforma laboral e acusar a UGT e CCOO de conivencia co PP pola convocatoria da folga xeral do 29 de setembro.

Resulta dantesco que haxa por aí quen oferte ir nunha lista alternativa, cando estatutariamente a executiva local só pode presentar á asemblea de militantes aquela que teña o consenso do candidato e alcalde. Ou que se malogre unha cea de nadal con militantes socialistas de Ferrol e comarca… mentres o comité de campaña ferrolá paralizado.

No Comité Provincial socialista celebrado en setembro sinalaba na miña intervención que “Moreda: O PP espera o noso inmobilismo. Por exemplo en Ferrol, a que se volvan a cocer os elementos que de xeito irresponsable cuestionaron desde dentro a figura do Alcalde Vicente Irisarri”. Agora, Xoán Gato reflexiona se pode obter o concelleiro número 13 para a dereita ferrolá.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

A Praza de España, por fin!

O pasado venres 26 de marzo unha multitude de veciños de Ferrol ateigamos os espazos da nova Praza de España, algo repetido nos días sucesivos. Iso foi unha mostra, máis que evidente, da necesidade que tíñamos de recuperar e rehumanizar este sitio tan singular. Se ben o vento frío e as choivas, xunto co mal tempo político, pretendían que isto non acontecera, as xentes desta cidade puxeron as cousas no seu sitio.

O Alcalde Vicente Irisarri finalmente tivo neste día tres puntos a favor: a propia inauguración, o sobresemento xudicial da súa casa que pecha a campaña de desprestixio que algúns pretendían como vinganza pola actuación de firmeza urbanística da actual Corporación, e curiosamente, o conxunto da oposición quedaron – por sobreactuación – fóra de xogo ó non estar presentes.

O asunto do famoso spa, se ben debe ser resolto con luz e taquígrafos precisamente por unha política de transparencia na xestión municipal, é un elemento secundario. Os catro grupos da Oposición confundiron aos partidos coa Institución municipal e os tempos políticos. A súa obriga era estar na Praza de España. Eles tamén son representantes desta cidade e non sen entende a súa ausencia. Corren ademais o risco de abonar a idea de que non están para sumar e axudar na gobernabilidade de Ferrol.

Esperemos que nun futuro próximo a esquerda plural – socialistas, esquerdistas e nacionalistas- poida dar unha imaxe dun mínimo de coincidencias, e non deixar espazos gratuitos ás dereitas.

13 de Marzo: A unidade da esquerda (11-2-2000)

A unidade da esquerda rompe os plans que algúns tiñan para estas eleccións. O Partido Popular, baixo a bandeira do españolismo e o BNG (xunto co PNV e CiU), baixo a bandeira do nacionalismo periférico.
Tanto un, como os outros, coincidían en polarizar entre eles a atención dos cidadáns, e que o terceiro en discordia, o PSdG, fora esquecido e condenado a ser un testigo mudo. Evidentemente, o PP e os nacionalismos non esperaban que a esquerda lograra poñer no centro do debate a dicotomía esquerda/dereita, frente o binomio estado centralista/nacionalismo.
A unidade da esquerda arredor do PSOE rompe tódalas previsións. Convírtese nunha alternativa real e de goberno á dereita e une a tódolos progresistas e pobos de España frente a tendencias centrífugas. A colaboración da esquerda é o feito máis importante dende o triunfo de Felipe González en 1982.
As respostas do PP e os nacionalismos periféricos están baixo o mesmo denominador común: o medo a un xiro á esquerda na sociedade. O PP cun discurso catastrofista e alonxado da dereita democrática europea. O BNG que queda convertido nunha simple muleta do PNV e CiU e que non pode chamar ao voto útil progresista. Agora, tras o acordo electoral, o voto útil volve a ser, dentro do campo progresista, o socialismo galeguista do PSdG-PSOE.
Asemade, clarifica aínda máis as ofertas políticas: a dereita que fuxe do centro político e que ten como eixo ideolóxico a “sociedade de mercado” para desmantelar o Estado de Benestar; O nacionalismo pretende apropiarse a idea de Galicia e dividirmos en bos ou malos segundo a nosa ubicación ideolóxica; E a esquerda democrática que ten como eixo fundamental o ser humano por riba de tódolos seus feitos diferenciais. Tres formas de entender a vida, tres intereses contrapostos.
Xa estos días de precampaña vemos tamén como responde cada quén. O candidato sumiso e “fabulador” do PP, Fernández de Mesa, que se alegra de que Ferrol quede illado do “continente europeo tan só por 55 quilómetros”. Vemos a Francisco Rodríguez, do BNG, que quería competir electoralmente co anterior, xa que a esquerda “non contaba en Galicia” e que agora debe explicar a contradicción do nacionalismo: o que lle reste o BNG ao PSdG-PSOE beneficiará a unha reedición do pacto de goberno Aznar – Pujol.
Finalmente, está o candidato da unidade da esquerda, Vicente Irisarri. Un candidato sen hipotecas, a súa credibilidade aséntase segundo aumenta a superación do pasado. Esto engadido a que estas eleccións supón o reencontro de toda a esquerda ferrolana. Irisarri esixe a integración de Ferrolterra na Galicia e na Europa do século XXI.
O 12 de Marzo empeza unha nova etapa coa posibilidade dun goberno de progreso sen servidumes nacionalistas. Un goberno axeitado á maioría social que se reclamaba de esquerdas nas enquisas do C.I.S. de hai unhos días.