Bildu

José Bono acaba de impedir que formacións democráticas como EA e Alternatiba, invitadas por ERC e IC, puideran dar unha roda de prensa no Congreso dos Deputados. Así, tamén o ex Conseller de Francisco Camps, Esteban González Pons, acaba de pronunciarse co propósito evidente de condicionar ao Tribunal Constitucional, sobre a legalidade das listas de Bildu para ás eleccións municipais do 22 de maio.

O PP está a conseguir que a súa estratexia oportunista en materia antiterrorista – deslealdade co goberno Zapatero, descualificación de todo aquel que non acepte a súa doutrina ou as burdas manipulacións das vítimas do terrorismo – vaia camiño de provocar unha involución nos dereitos fundamentais de opinión e de representación política.

Ler máis no Galicia Hoxe.

Outro Suresnes

Zapatero volve a deixar fóra de xogo á dereita. A estratexia desta última de converter as municipais e autonómicas do 22 de maio, nun plebiscito contra o primeiro agora resulta ridícula. Este xa ten data para se marchar, e os insultos e malas formas dos dirixentes do PP evidencian que foron sobrepasados polo Presidente. Agora, deberán reconsiderar toda a súa folla de ruta, sobre todo porque se por algo se diferencian da dereita centro europea é por non querer asumir riscos; especialmente, cando todos sabemos que non teñen políticas substancialmente diferentes das marcadas pola Sra. Merkel…

Ver artigo completo en Galicia Hoxe.

Saquear Libia

Si, o Coronel Gadafi debe ser levado ante o Tribunal Penal Internacional, pero non menos que aqueles que andan a preparar a intervención militar en Libia; que basicamente son os mesmos que decidiron a ocupación de Iraq e Afganistán. Todos eles con intereses cruzados coas grandes multinacionais enerxéticas. As mesmas que ata hai pouco saudaban á presenza do goberno libio nos seus consellos de administracións, incluídas as españolas.

Aínda non está claro que pasa dentro de Libia, pero o que xa se sabe é que a chamada oposición son unha parte da propia estrutura do réxime actual que acaba de pactar cos EEUU e as antigas potencias coloniais na zona: o Reino Unido e Francia. A diferencia de Túnez e Exipto, aquí non hai grandes masas cidadás fronte á ditadura.

Ler artigo completo en Galicia Hoxe.

 

Lidia Senra

Fuco Buxán acaba de presentar o libro editado por Laiovento, que Tareixa Ledo ten sobre a emblemática figura de Lidia Senra; que ademais reflicte a historia e intrahistoria do Sindicato Labrego Galego, de como construír unha organización de novo tipo, que ademais participa nun xeito de facer país dende unha postura anti–neoliberal e que racha cos estereotipos que hai do noso agro, incardinado no empoderamento das súas mulleres.

A cercanía a estas dúas mulleres, permite testemuñar de primeira man que a imaxe mítica de Senra, está de acordo coa realidade e no reflectido neste libro. Un liderado democrático, integrador, que comparte ideas, proxectos, poder e capacidade de codecisión fronte aos hiperliderados excluíntes.

Hai tamén no discurso de Senra e do SLG unha aposta transversal, que busca a nosa complicidade en temas tan dispares como a loita feminista, a solidariedade cos pobos, a soberanía alimentaria ou a loita contra a privatización dos recursos naturais; como exemplo a pretensión da actual Xunta de Galicia de expropiarnos as nosas augas para converter este ben público estratéxico nunha simple mercadoría con prezo e exportable segundo os intereses dos especuladores. Algún día tamén pretenderán expropiarnos o aire que respiramos.

En todo caso, o futuro dunha nova esquerda e de como seguir a construír país, depende moito da capacidade de criar liderados entrañables como o reflectido pola ex secretaria xeral do SLG.

Enlace a Diario de Ferrol

Enlace a Galicia Hoxe

Converxencia Cidadá

A falta de respostas e de capacidade de provocar cambios, que padece o conxunto da esquerda, tanto política como sindical, deixa aos cidadáns, tanto á clase traballadora como á media, practicamente indefensos ante os ataques dos neoliberais aos dereitos sociais e ao propio sistema democrático.

Nin a reforma laboral, nin as das pensións parécelles suficientes a aqueles que produciron esta crise, e que agora pretenden afundir máis o nivel de vida das persoas, para así seguir facendo lucrativos negocios. Tamén é evidente que aqueles que se empeñan en seguir as directrices da dereita, hexemónica na UE – que á fin só seguen as consignas dos bancos alemás e franceses, depositarios da maioría da débeda produto da especulación – están a desmobilizar a unha parte importante da súa sociedade, aínda que as situacións de retroceso social son cada vez máis extensas e evidentes.

Ler artigo completo en Galicia Hoxe.

 

Agrupémonos…

Escribo esta columna un día antes da convocatoria de Folga Xeral por parte da CIG en Galicia. Á marxe do resultado concreto desta convocatoria, é obvio que teñen dereito a decidir a liña de actuación que queiran; pero as actuais negociacións entre UGT, CCOO e o Goberno Zapatero – alén dos resultados que poidan traer – son produto do éxito da Folga Xeral do 29 de setembro de 2010 e son necesarias. Tamén, é certo que ninguén sensato poderá manifestar discrepancias cos motivos da convocatoria da central nacionalista (a reforma das pensións).

Tamén somos testemuñas de como en cada centro de traballo a falta de unidade de acción da CIG con UGT e CCOO, provocou entre os traballadores unha enorme impresión de falta de rumbo; uns traballadores que teñen claro que a única saída progresista á crise virá dada da nosa unidade ou non será.

Resulta necesario e procedente o debate sindical que se está a dar dentro dos tres sindicatos. Nin sequera o ámbito de mobilización estatal é suficiente. Cando a dereita financeira está a actuar a nivel europeo e internacional, resulta imprescindible unha maior confluencia, cando menos, no ámbito da Europa Occidental. O que tamén implica ir alén da simple unidade de acción ou limitada a unha nación sen estado.

Sería un grave erro que a convocatoria da CIG fose un freo ao reagrupamento sindical. Un amigo, o fotógrafo e debuxante Suso Pazos graficamente presentaba a esta central sindical, xunto con UGT e CCOO, como tres pirámides cuxas bases xúntanse pero as súas cúpulas non son quen de facelo. Hoxe, o movemento obreiro galego, alén deste desencontros, necesita dunha unidade sindical profunda. Unha soa clase traballadora, un so movemento obreiro.

Ver Galicia Hoxe.

P.S. Hai un erro pola miña parte. O debuxo realmente é de Fer. Miñas desculpas aos dous amigos polo que eles xa saben.

Esquerdas Ferrolás

Neste exercicio Ferrol terá Orzamentos grazas ao acordo do Partido Socialista coa Esquerda Unida de Iolanda Díaz. Resaltar como sinais de identidade dos mesmos os destinados á participación directa dos cidadáns que pasan a tres millóns de euros, así como a suba na zona rural, obras e máis dun vinte e catro por cento no gasto destinado aos servizos sociais e muller, que fixeron posible a aprobación dos mesmos.

Quizais, un bota en falta unha vida municipal cunha maior capacidade de interlocución entre as forzas políticas do Concello, especialmente entre os tres da esquerda (PSdeG, EU e BNG)…

Ler artigo completo.

Pensións

A recente reunión entre Cándido Méndez, Ignacio Toxo e o presidente Zapatero acabou mal. Este último segue empeñado en sacrificar aquelo que mellor funciona no noso raquítico e xa contraido Estado de Benestar, como é o sistema público de pensións.

Non hai présa que xustifique ningunha redución das pensións públicas. Este ano, a pesar da crise, a Seguridade Social acaba con superávit nas súas contas. O sistema funciona e non necesita axustes inmediatos. Sendo así, por que as ansias mal chamadas reformistas do executivo, que alimentan a actual campaña manipuladora?

Ler artigo completo no Galicia Hoxe…

Rajoy en acción?

O Goberno Zapatero leva unha mala racha. Só faltáballe a paralización dos aeroportos españois na ponte da Constitución. Pero, acabou resolvendo a situación causada polo abandono dos controladores aéreos; outra cousa será o debate ou as accións que se derivarán da militarización aérea, da interpretación unilateral do convenio colectivo ou as diversas lecturas políticas e sindicais do acontecido. Así como os efectos á propia imaxe de España, do Goberno e os seus ministros.

Fronte a isto, estrañoume as primeiras palabras do líder da “leal oposición”, Mariano Rajoy, illado no aeroporto de Lanzarote. Demasiada mesura. Soamente, pedía que se informara do acontecido e que se solucionara o problema, e logo anunciou xa que ía apoiar o Estado de Alarma decretado.

No medio soubemos das reunións previas dos controladores co Partido Popular. Sería bo que os cidadáns coñecéramos de que falaron. Tamén, saber como se chega a esta situación, alén do ruído e as descualificacións globais á actitude insensata e histérica dunha boa parte dos controladores aéreos.

É necesario abrir as portas a unha solución que a medio prazo poida serenar a situación dende a cordura. Nin o corporativismo insolidario, nin a militarización son sinais dunha sociedade madura e democrática. Así como que a grande achega de quen presume de ser a cabeza dun hipotético goberno alternativo, sexa un vídeo colgado na rede, dedicándose a posar e asinar autógrafos nun aeroporto bloqueado.

A acción implica a determinación de facer cousas, e non de quedar simplemente á espera de que che saquen as castañas do fogo ou que os votantes socialistas vaian á abstención… En fin, “Mariano en acción”.

Enlace a Galicia Hoxe.

A Moncloa

Algúns, incautos nós, tiñamos unha certa expectativa coa reunión entre o Presidente Zapatero e os principais responsables financeiros, bancarios e das grandes empresas da construción. Esperábamos que se reclamara deles a súa solidariedade contra a crise, porque estes tamén son os principais responsables da profundidade da mesma. Mais, a festa vai continuar para eles.

Resulta que a resposta á crise non vai ser un programa de eficiencia económica e democrática…

Ler máis en Galicia Hoxe